( 586 ) « أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ أَنْ تَغْفِرَلِى خَطِيئَتِى وَ جَهْلِى وَ ظُلْمِى وَ إِسْرافِى عَلى نَفْسِى وَ ما أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّى . » « 1 » از تو تقاضا مىكنم كه بر محمّد درود فرستى و خطا و گناه و كار جاهلانه و ظلم و ستم و اسراف و تجاوز از حدّ بر نَفْسم و تمام آن چه را كه تو از من به آن آگاه‌ترى ، بيامرزى . معناى خطيئه و اهميت تقاضاى بخشش ريشه‌ى گناهان نسبت به صلوات كه حاجت اوّل اين دعاست نيز نسبت به مغفرت الهى و اهميّت آن كه پيش از هر حاجت در بيشتر دعاها آمده ، بيانى داشته‌ايم . عمده نظر در بيانات فوق و بخش دوّم كه مىآيد ، توجّه دادن خوانندگان است به معناى تعبير خاصّى كه در اين دو بخش است ؛ زيرا آمرزش گناه و خطيئه در اين بخش ، همان بخشش و نديده گرفتن گناهانى است كه از بشر به سبب غفلت صادر مىشود ؛ ولى درباره‌ى معناى مغفرت جهل و ظلم و اسراف بر نفس و امور ديگر كه خداوند عالم‌تر به آن است ( به بيان دعا در اين بخش ) ، ظاهراً اشاره به ريشه‌ى گناهان ظاهرى باشد ؛ زيرا جهل عالم بشرى و اختيار ظلم و اسراف بر نفس و غيره است كه سبب گناهان ظاهرى مىگردد و اگر خداوند آن‌ها را با مغفرتش در وجود كسى ( به اصطلاح ) بخشكاند ، ديگر گناهان ظاهرى تحقّق پيدا نخواهد كرد . در واقع بيان دعا از خداوند متعال ، تقاضاى آمرزش و گرفته شدن از جهل و ظلم و اسراف به نفس و غيره و رسيدن به منزلت عصمت و سلام و امنيّت مطلق و مخلَصيّت است ؛ همان چيزى كه انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - همواره با آن بوده‌اند و ديگران نيز به پيروى از ايشان مىتوانند داراى آن شوند . از اين رو خداوند در قرآن شريف بندگان

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 232 .